C'est La Vie
En hoe de erfenis van Lee Towers in een zucht en een scheet is verkwanseld
Vrijdag Patatdag! Op vrijdag lees je hier een verse briefwisseling tussen columnist Ebru Umar en schrijver Tjeerd Langstraat. Met vandaag: de erfenis van Lee Towers bezoedeld en onze blik op Claude en zijn Songfestivalliedje.
Eeb,
We moeten het hebben over Claude en het Songfestival. Maar eerst moeten we het hebben over de opvolger van Lee Towers bij de marathon van Rotterdam. Leen, onze levende legende. Wanneer You never walk alone met die heerlijke baritonstem over de Coolsingel schalt net voor de start van de Rotterdam Marathon, of door de speakers in De Kuip, moet je echt een kille zijn om geen kippenvel te krijgen.
Het origineel van dit nummer werd gezongen door Christine Johnson voor de musical Carousel in 1945. Een vrouw, maar met een diepe stem. De eerste artiest die het de hitlijsten inzong was Frank Sinatra, met zijn cover eveneens in 1945. En toen was de toon gezet: dit nummer is geschreven voor mannelijke zangers. Gary and The Pacemakers maakten het nummer echt groot in 1963. En wij hebben jarenlang Lee Towers gehad. Bedoel maar, luister nou, kijk dan, al meer dan een halve eeuw zingt ons Leen dit Godennummer!
En het nummer is verkracht in 2025. Voor de start van de marathon, op de Schiedamsedijk, door Francis van Broekhuizen. De vrouw komt uit Wassenaar en heeft er een soort operanummer van gemaakt. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat alle ruiten op de Schiedamsedijk zijn gesprongen en de vissen van de Bierhaven tot de Leuvehaven dood aan de oppervlakte drijven. Had daar lekker Dave van The Kik neergezet. Maar niet dit.
Hij of zij of het die verantwoordelijk is voor de opvolger van Lee Towers en daar de niet-Rotterdamse Francis van B. voor heeft uitgekozen, dient subiet het Rotterdammerschap afgenomen te worden en hij/zij/het dient verbannen te worden naar 020. Oppleuren. Het is misdadig, echt. Ik ga het hier ook niet delen, zoek het zelf maar op, het is verschrikkelijk.
Goed, dan Claude. Jij bent Songfestivalfan. Ik vind het tenenkrommend. Desondanks kan ik me elk jaar weer verbazen over van alles en nog wat, en dit jaar doe ik dat dus ook, want wat is dat nummer van Claude bloedsaai zeg. Amai. Ben Cramer ligt onder vuur omdat hij een racist zou zijn. Cramer:
“Engels zal internationaal gezien wel beter overkomen. Alleen hebben we een donkere man staan, die in het Frans en Engels zingt en een Franse naam heeft, maar hij komt uit Nederland. Dat is nogal wat, als je door gaat denken.”
En daar heeft hij gewoon gelijk in. Los daarvan, dit nummer is totaal nietszeggend. Er zit geen opbouw in, geen toewerking naar een climax, er zit geen gevoel in. Kan die jongen nog zo sympathiek zijn, en zingen kan hij, laat daar geen misverstand over bestaan, maar dit nummer: bloedsaai. Kraak noch smaak. Zielloos.
Het is als neuken zonder klaarkomen.
Enfin, c’est la vie en inshallah dat volgend jaar bij de marathon Dave van The Kik You never walk alone zingt en dat we voor dat vermaledijde Songfestival Je Broer sturen. Gooien we geheid hoge ogen mee. Prachtige show, loeiharde muziek, opzienbarende teksten en er wordt écht een feestje gebouwd.
Nou, zeg het maar mejuffrouw Umar, laat uw professionele muziekmening op ons neerdalen! Claude, zéro ou douze points en voor ons Rotterdammerts Dave van The Kik of een andere vertolker van You never walk alone volgend jaar bij de marathon?
Tekst gaat verder onder deze fantastische video van Je Broer.
Ik zal je wat zeggen Tjeerd: het ver weg blijven van ophef is goed voor je bloeddruk.
Het staat Ben Cramer vrij om te zeggen wat hij denkt. Dat hij daarbij de mening van vele Nederlanders vertolkt, moet natuurlijk ook niet vergeten worden. Of er nou een donkere of niet -donkere jongen staat is net zoiets als discussiëren dat er geen vrouw staat. Waarom moet er weer een man heen? Alsof we vorig jaar zulke goede ervaringen met een man hadden. Maar goed, je begrijpt: het boeit me niet. Donker of wit, man of vrouw. De hysterie van het Eurovisie songfestival gaat aan mij volledig voorbij, ondanks dat je hier met een die hard ABBA fan te doen hebt én ik er in Rotterdam bij was. Uiteraard.
Dat Ben Cramer gevierendeeld moest worden in de media, deel ik niet. Hij zegt wat ‘ie zegt en in wat ‘ie zegt zit een kern van waarheid. Waarom zou je daar moeilijk over doen en erger nog: waarom zou je ervan schrikken dat de mediamensjes dat wel doen? Ziz iz Holant, zjijkuh is normaal - door mediamensjes. Levert kliks op. Tel daarbij op dat alle keren dat Nederland won of ver kwam, de tekst in het Engels was. Doe er nog wat Frans bij - dat is tenslotte de signature van Claude et voilà: ongehoord zouden we dan moeten winnen, veel Europeser wordt het niet. Behalve dan dat er geen doorsnee blonde blauwogige Nederlander op het podium staat maar waar zie je die nog wel? Behalve als jij in de spiegel kijkt?
Enfin, komen we bij die andere nachtegaal, vrouw, wit, geen blauwe ogen, wél de verkrachter van de Rotterdamse Marathon - en toen moest het startschot nog gegeven worden. Ik hoorde haar op de radio aankondigen dat ze de operaversie van YNWA ging zingen en dacht: ‘welke Rotterdammer kan dat nou een goed idee hebben gevonden?!’ En dan lees ik bij jou dat ze niet eens Rotterdams is. Weet je: bestuurders zijn gek geworden. Te bang om voor voor de hand liggende opties te kiezen, te bang dat ze ‘origineel’ zouden moeten zijn en daarbij de domste keuze maken die er te maken valt. Lee moest opgevolgd worden door een vrouw - Lee wel - en dat werd dus Francis. Dan kun je ook nog zeggen dat ze lesbisch is, en zie daar: alle diversiteitsboxjes zijn aangetikt. In Rotterdam én op het EurovisieSongfestival. Wit is uit, man is uit, normaal is uit, gezond verstand is uit, talent is uit.
Wat rest is wachten op het leven dat ooit nog ‘ns uit gaat. Hoewel ik dit jaar voor het eerst in m'n leven naar de beelden van #deMooiste keek en dacht: volgend jaar 10 kilometer, zou ik dat kunnen?
[edit TL: gaan we doen, 10K!]
Liever een losse donatie doen? Dat kan!
Een zelfgekozen bedrag als losse donatie doen kan hier, of door op onderstaande button te klikken. Natuurlijk krijg je bij een losse donatie ook - tijdelijk naar rato - toegang tot betaalde content én korting op de door Jalapeño Books uitgegeven boeken.